FOTOGRAFEER DIGITAAL

De eerste stap in de keten van digitale fotografie is de opname. De opname gebeurt middels een digitale camera. Dit kan een digitale spiegelreflexcamera (DSLR) zijn of een digitale rug, gemonteerd op een middenformaatcamera.

Er zijn boeken en websites volgeschreven over de pro's en contra's van elk type camera en technologie. Het is duidelijk dat er binnen één soort toestel, smaak en kleur vaak aan de basis ligt van de uiteindelijk keuze. Maar er zijn ook fundamentele technologische verschillen die de keuze beïnvloeden.

CCD of CMOS technologie?

Een beeldsensor kan van het type CCD of CMOS zijn. CCD technologie wordt vooral gebruikt in digitale ruggen en CMOS in DSLR's. Er is hierover erg veel te zeggen. In het kort komt het erop neer dat CCD sensoren alles samen beschouwd een hogere beeldkwaliteit geeft aan een hogere resolutie, met een grotere gevoeligheid, dynamic range en uniformiteit. Ze zijn echter complexer in design, vragen meer ruimte en zijn over het algemeen duurder. Dus als kwaliteit je prioriteit is dan kies je voor CCD.

CMOS daarentegen is een technologie die veelvuldig gebruikt wordt in andere domeinen van de electronica en dus kan "meegebakken" worden naast memorychips op dezelfde chipwafeltjes. Dat verklaart de goedkopere prijs. Alle componenten zitten samen op één chip en deze kan dus veel kleiner uitgevoerd worden. Vandaar zijn aanwezigheid in zowat alle consumercamera's. De grootste modellen zijn 35mm chips en vullen dus het hele beeld op een DSLR. De kwaliteit is ondergeschikt op zowat alle domeinen aan CCD maar als flexibiliteit en prijs de hoofdprioriteiten zijn dan is een goede full frame DSLR de beste keuze.

Sensorgrootte:

Digitale ruggen hebben grotere sensoren. En dit is niet alleen een voordeel voor een grotere resolutie (vandaag tot 39 Mpixel) maar ook door grotere pixels. Grotere pixels betekent meer lichtvangst en dus een betere beeld/ruis (digitale "korrel") verhouding en dynamic range. Kortweg... een veel zuiverder beeld, opvallend meer detail in hoge en lage partijen en een groter ISO bereik indien al de rest vergelijkbaar zou zijn.

Kleurdiepte

DSLR's nemen op in 12 of 14 bit, digitale ruggen meestal in 16 bit. Dat lijkt een klein verschil maar heeft grote implicaties. 12 bit kleurendiepte wil zeggen dat je 4096 grijwaarden kan opnemen per pixel. Die 16-bitters hebben 65536 grijswaarden per pixel! Als je in nabewerking curves toepast (bv om schaduwen op te lichten of detail te zien in hooglichten) dan heeft je RAW beeld die informatie, die een 12 bitter niet heeft. 

Gebruik en toepassingsgebied

Een DSLR is gemaakt om flexibel en snel te zijn. De frame rate is groter (sportfotografie). Er is meer keuze in accessoires, groothoeken zijn groter, tele's langer... De grote sensor in een digitale rug is meteen ook zijn achillespees, het geheel is vaak wat groter en zwaarder. Vandaag overlapt het gebruik enigzins door de 4,5 x 6cm modellen in digitale ruggen.  Deze zijn autonoom, redelijk snel en draagbaar. Het wordt dus opnieuw een kwaliteits en gebruiksvraagstuk voor de middenmoot van je werk. Ons advies... een digitale rug voor kwaliteit en een DSLR voor flexibiliteit en backup.

Fotografie blijft de essentie

Essentiëel is dat een digitale rug of camera reageert als een klassieke film, oftewel: de camera past zich aan aan de fotograaf en niet omgekeerd.

In het eindresultaat moeten de kunde van de fotograaf, de kunstenaar die via licht een onderwerp laat spreken, zichtbaar zijn. Dat kan enkel als het camerageheel voorspelbaar reageert en dat een correcte lichtmeting, ISO, kleurtemperatuur, dynamic range, grijsbalans, lange belichtingstijden enz... ook exact geïnterpreteerd worden en dit in één opname.